Uczniowie spędzają w szkole dużo czasu – im dalszy stopień edukacji, tym więcej. Najdłużej trwają w pozycjo siedzącej, która jak wiadomo, nie sprzyja zachowaniu kręgosłupa w pełnym zdrowiu.

Wady postawy zdarzają się u dzieci i młodzieży coraz częściej. Właśnie dlatego, że zamiast aktywności fizycznej, dominuje tryb siedzący. Z tego powodu bardzo ważne jest, aby ławki i krzesła były dostosowane swoją budową do anatomii człowieka. Przy tak długim czasie spędzonym w pozycjo siedzącej – jeśli kręgosłup nie ma odpowiedniego podparcia – może dojść po wielu latach do poważnych zmian zwyrodnieniowych.

Niestety – większość mebli (zwłaszcza krzeseł i ławek) w szkole, nie jest zbyt dobrze dostosowana. Do tego dochodzi brak odpowiedniego krzesła w domu (np. przy komputerze) i wada postawy gwarantowana.

Meble znajdujące się w szkole, czy przedszkolu powinny spełniać konkretne normy. Lakiery nie mogą być alergizujące, tworzywo nie może być niebezpieczne (zwłaszcza w przedszkolu). Drewniane meble maja pewne wady – właściwie używane są trwałe, ale jednak dzieci mogą je łatwo uszkodzić – porysować, przewrócić, zrobić „zadziory”. A wtedy łatwo o drzazgę. meble szkolne, meble przedszkolne

Ogólnie – szkolne ławki szybko ulegają zniszczeniu. Niestety najczęściej powodują to sami uczniowie – rysują na nich markerami, albo ostrym przedmiotem tworzą głębokie rysy, których nie da się usunąć. Nawet najbardziej twarde drewno – niezależnie od tego czy lite, czy fornirowane – nie będzie odporne na przejawy wandalizmu. Z tego powodu często szkole nie opłaca się wymieniać starych mebli na nowe – po prostu i tak ulegają szybkiej degradacji. Co prawda nie zmniejsza to ich walorów użytkowych (zazwyczaj), ale prezentuje się nie najlepiej.

Ogólnie – to nie jest łatwa decyzja. Zwłaszcza w szkołach, do których uczęszcza rozwydrzona młodzież.

Najtrudniej jest z przedmiotami ścisłymi, ponieważ często wymagają rozbudowanego zaplecza. Odczynniki chemiczne nie mają zbyt długiego terminu przydatności, a nauczycielowi nie wolno skorzystać z tych przeterminowanych. Ogólnie w polskich szkołach lekcje chemii nie są dla uczniów zbyt ciekawe. Skarżą się oni najczęściej na to, że nie ma przeprowadzanych doświadczeń, które przecież znacznie zwiększają atrakcyjność przedmiotu. Co innego na każdej lekcji liczyć mole, czy wkuwać układ pierwiastków, a co innego mieć do czynienia z „żywą” chemią, kiedy widzimy realny przebieg zapisanych reakcji – nie tylko można w ten sposób łatwiej zapamiętać przebieg reakcji, ale można się w to nieźle wciągnąć. Nic dziwnego, że chemia nie należy do popularnych kierunków studiów – zdecydowana większość ma raczej negatywne doświadczenia z tym przedmiotem – mało kto odnajduje w sobie pasję do zapisywania wzorów reakcji.